جهت بزرگنمایی عکس کلیک نمایید
 
شماره 125
آخرین شماره ها
نشریات دیگر

اشیای پرنده‌ی ناشناخته


سیدحسن حسینی

اشیای مشاهده‌شده در آسمان یا روی زمین را که تعبیر و تفسیر رفتار، حرکت، نمای ظاهری، نورافشانی و دیگر ویژگی‌های‌شان در چارچوب دانش ما، مشکل یا غیرممکن به نظر بیاید، اشیای ناشناس پرنده یا یوفو (UFO=Unidentified Flying Object)  می‌نامند. این اشیا را بشقاب‌های پرنده، اشیای مرموز آسمان، اشیای فضایی نامتعارف (و... نیز نامیده‌اند. اشیای ناشناس پرنده یا یوفو، اصطلاح رایج برای هر پدیده‌ی هوایی است که علت آن نمی‌تواند به آسانی یا بلافاصله از سوی ناظر شناخته شود. نیروی هوایی ایالات متحده‌ی آمریکا، که سال ۱۹۵۲ این اصطلاح را ابداع کرده‌است، ابتدا اصطلاح یوفو را به اشیایی که پس از بررسی دقیق محققان متخصص ناشناخته باقی می‌ماند، اطلاق کرد. فرهنگ عامه، اغلب اصطلاح یوفو را یک مترادف برای فضاپیمای بیگانگان استفاده می‌کند. فرقه‌ها با یوفوها همراه شده و اسطوره‌شناسی و فرهنگ عامه پیرامون این پدیده تکامل یافته ‌است. برخی از محققان در حال حاضر ترجیح می‌دهند برای جلوگیری از سردرگمی و باورهای نادرستی که به‌دنبال اصطلاح یوفو می‌آید، از اصطلاح «پدیده‌ی ناشناس هوایی» استفاده کنند. مطالعات نشان داده ‌است بیش‌تر یوفوهای مشاهده‌شده، اجسام متداولی مانند هواپیما، بالن یا اجسام نجومی از قبیل سنگ‌های آسمانی یا سیاره‌های درخشان است. هم‌چنین درصد کمی از گزارش‌های مشاهده‌ی یوفوها، جعلی است. تنها درصد کمی (بین 5 تا 20%) از گزارش‌های مبنی بر رؤیت یوفوها را می‌توان به‌طور مشخص، در طبقه‌ی «اشیای ناشناس پرنده» به مفهوم دقیق آن قرار داد.

در سال ۱۳۵۵حضور يک جسم پرنده‌ی ناشناخته بر فراز شميران، در شمال تهران، باعث بسيج بخشی از نيروی هوایی شد و دو فروند هواپيمای جنگنده، از پايگاه هوایی همدان، به سوی تهران پرواز کردند تا درباره‌ی آن تحقيق کنند؛ ولی موفق به انجام اين کار نشدند؛ زيرا به گفته‌ی خلبانان، ابزار دقيق و وسایل ارتباط راديویی هواپيما‌ها، با نزديک‌شدن به جسم ناشناخته از کار افتاده بود.

در سال‌های ۱۳۸۲، ۱۳۸۳، ۱۳۸۴ و ۱۳۸۶ هم خبر‌های زيادی درباره‌ی اين جسم‌های پرنده‌ی ناشناخته در مکان‌های مختلفِ آسمان ايران گزارش شد.

یک «اخترفیزیک‌دان» از رصدخانه‌ی پاريس، از فرضيه‌های گوناگون درباره‌ی اين اشيای نورانی می‌گويد: نام‌گذاری این پديده‌ به «بشقاب‌پرنده» چندان مناسب نيست؛ چون همه‌ی اين اجسام به‌شکل بشقاب نيستند و شکل‌های مختلفی دارند.

ریشه‌ی اين نام از زبان انگليسی می‌آيد و به سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد که موج پيداشدن اين اجسام راه‌می‌افتد. اکنون آن‌ها را در زبان‌های اروپایی، انگليسی و فرانسه «جسم‌های پرنده‌ی ناشناخته» می‌نامند و به‌تازگی، سازمان پژوهشی فرانسه -که بخشی از کارهای آن، مطالعه‌ی همين پديده است- به آن «پديده‌ی هوافضایی ناشناخته» نام داده است.

در آن زمان، چون کسی که یک جسم نورانی را، برای نخستين‌بار ديد، آن را بشقابپرنده ناميد، اين نام هنوز هم استفاده می‌شود. او يک بازرگان آمريکایی به نام «کنس آرنولد» بود. او چندبار که با هواپيمای شخصی خود در حرکت بوده، اين‌ جسم‌ها را ديده بود.

آن‌ها شکل‌های گوناگونی دارند؛ کروی یا سيگارشکل. بعضی وقت‌ها هم شکل خاصی ندارند؛ ولی وجه مشترک آن‌ها، نورانی‌بودن‌شان است، با سرعت زياد حرکت می‌کنند و به نحو عجيبی، جای خود را تغيير می‌دهند، قدرت مانور دارند و گاه به چند جسم نورانی تجزيه می‌شوند.

گرچه موج پيدايش اين پديده، پس از جنگ جهانی دوم شروع شد، در زمان‌های قديم هم اين پديده بوده است. کسانی که اين پديده را به موجودهای هوش‌مند کيهانی - که از خارج کره‌ی زمين می‌آيند- نسبت می‌دهند، وجود بخش‌هایی از کتاب‌های قديمی - به‌ویژه تورات عهد عتيق را- انعکاسی از اين بشقاب‌‌پرنده‌ها می‌دانند.

اين نوشته‌ها چندان قابل‌اطمينان نیست و با خرافه‌ آمیخته شده است. هم‌چنين ممکن است تبليغات برای گرواندن ديگران به مذهب باشند.

تاکنون پژوهش‌ها و بررسی‌های بسياری از سوی سازمان‌های نظامی‌ و امنيتی کشورهای گوناگون، به‌ويژه آمريکا، شوروی سابق، انگلستان، فرانسه و ديگر کشورها انجام شده است. دانشمندان، نظاميان و هواشناسان، بارها درباره‌ی اين پديده مطالعه کرده‌اند.

نخستين پژوهش‌ها در سال ۱۹۴۷ آغاز شد که سال‌ها ادامه پيدا کرد و اين پژوهش‌ها جنبه‌ی سرّی داشت؛ چون نظامی ‌بودند و با توجه به جنگ سرد، آمريکایی‌ها نمی‌خواستند روس‌ها بدانند و روس‌ها نمی‌خواستند آمريکایی‌ها بدانند؛ اما اکنون اين مدارک از سرّی‌بودن درآمده‌اند و در دسترس همگان هستند.

نتيجه این‌که 90 تا 95% اين پديده‌ها منشأ طبيعی دارند؛ يعنی می‌شود اين‌ها را با علل طبيعی توضيح داد؛ برای مثال، انواع خطاهای چشم، پديده‌های نوریِ ستارگان دنباله‌دار، يا حتی سياره‌های روشن منظومه‌ی شمسی و بعضی پديده‌های جوّی، بر اثر بودنِ بعضی از ابرهای خاص.

 در جوّ بالا، بالون‌های هواشناسی بسياری در حرکت‌اند که هواشناسی می‌کنند و داده‌ها را به زمين می‌فرستند. هواپيماهای ارتشی يا مسافری، ماهواره‌های اطراف زمين، بعضی از آن‌ها که خيلی مانده و فرسوده شده‌اند، تکه‌هایی از آن‌ها متلاشی ‌شده، وارد جوّ زمين می‌شود، می‌سوزد و بعضی پديده‌های خاص را پدید می‌آورد. یا بعضی اشخاص، با تقلب و فريب‌کاری صحنه‌هایی را درست می‌کنند. در مواردی هم -که برای روان‌شناسان و روان‌کاو‌ها جالب است- برخی اشخاص مشاهده‌های خود را به‌طور ناخودآگاه، طوری بيان می‌کنند که هيچ ربطی با آن چيزی که ديده‌اند، ندارد.

ذکر این نکته لازم است که برخی از جسم‌های پرنده‌ی ناشناخته را نمی‌توان از نظر علمی ‌توضيح داد. برای درصد بسيار کمی ‌از آن‌ها –حدود 3 تا 4% - توضيحی نیست و در ماهیت‌شان سؤال پیش می‌آید؟ شاید اشکال اين است که اين اجسام پرنده‌ی ناشناخته، پديده‌های گذرایی هستند و تکرارشدنی نيستند!

دانش‌ها، به‌ویژه دانش‌های دقيقِ فيزيک و شيمی، بر پايه‌ی آزمون و تکرار پديده‌ها در شرايط فيزيکی و شيميایی خاص قرار دارند و بيش‌تر پيش‌رفت‌های تکنيکی که در عصر حاضر به‌دست آمده، بر مبنای همين روش است. درباره‌ی این اجسام، مشاهده، آزمايش و اصولاً شناخت بی‌تکرار، حتی در علوم انسانی، امکان‌پذير نيست.

مهم اين است که پديده‌ی بشقاب‌پرنده، يا اجسام پروازکننده را نمی‌شود آزمون کرد، آموخت و به ماهیت آن پی برد. به‌یقین، اين موجب نمی‌شود که وجود آن‌ها را به موجودهای کيهانی نسبت دهيم. ضمن اين‌که برخی، وجود جسم‌های پرنده‌ی ناشناخته را نوعی توطئه و مخفی‌کاری می‌دانند.

نظريه‌ی ديگری هم هست که اين را توطئه‌ی ضعيف می‌خواند؛ يعنی آمريکا يا روسيه آزمايش‌هایی انجام می‌دهند برای پدیدآوردن هواپيماها يا وسایل پرواز بسيار مدرن، که نمی‌خواهند فاش شود.

سؤالی که پیش می‌آید، این است که می‌توان تحت شرایطی، نتيجه گرفت که شايد اين اجسام پرند‌ه‌ی ناشناخته، زيست هوش‌مند يا موجودهای کيهانی باشند! زمين را در نظر بگيريم. زيستی که در زمين وجود دارد، مانند انسان‌ها، حيوان‌ها و گياهان، از مواد و عناصر شيميایی تشکيل شده‌اند که اصولاً در درون ستارگان پدید آمده‌اند.

کربن و اکسيژنی که در بدن ماست، ميلياردها سال پيش در دل ستارگان پدید آمد، به بيرون پرتاب شد و سپس با فرآیند بسيار پيچيده‌ای، سرد شد و ابرهایی شکل گرفت. ستارگان ديگری از آن‌ها پدید آمد، مثل خورشيد که گِرد آن هم سياره‌هايی و بعد جان‌دار پدید آمده است؛ سپس جان‌دار پيش‌رفته و به اين‌ترتيب، دیگر موجودها پدید آمده‌اند.

در همهی منظومه‌ی شمسی، تنها در زمين، زيست هوش‌مند هست. اگر موجودهای هوش‌مندی در کهکشان ما وجود داشته باشند، هيچ نشانه‌ای از سفر آن‌ها به زمين يا کره‌ی ماه در دست نيست.

در کهکشان راه‌شیری، دويست‌ميليارد ستاره هست و بيش‌تر اين ستاره‌ها، چندين سياره دارند. خورشيد تقريباً پنج‌ميلياردسال پيش، پدید آمده و وجود انسان‌های روی کره‌ی زمين، ثابت می‌کند که پنج‌ميليارد سال، پس از پيدايش ستاره‌ای مانند خورشيد، زيست هوش‌مند در يکی از سياره‌های او پيدا شده است.

بنابراين اگر انسان‌ها ملاک باشند، می‌شود انتظار داشت که همه‌ی ستارگانی که از نوع خورشيد هستند و پنج‌ميليارد سال از سن‌شان می‌گذرد، در اطراف آن‌ها سياره‌هایی باشند که زيست هوش‌مند دارند؛ اما به احتمال زياد، موضوع به اين آسانی نيست؛ چون حتی در منظومه‌ی خورشيدی، زيست هوش‌مند تنها در زمين؛ يعنی تنها در يکی از سياره‌ها هست.

يکی از دلایل وجود زیست در زمین، کره‌ی ماه است که باعث می‌شود محور چرخش زمين ثابت بماند. اگر ماه نبود، پس از هر چندميليون‌ سال، قطب، استوا می‌شد و استوا، قطب؛ يعنی تغييرهای دما در کره‌ی زمين آن‌چنان زياد می‌شد که شرايط برای ادامه‌يافتن، تکامل‌پيداکردن و پيش‌رفته‌شدن زيست، از بين می‌رفت.

مريخ و زهره چنين سیاره‌ای را ندارند و شايد به همين دليل است که در آن‌ها امکان توسعه و ادامه‌يافتن حيات زيست، به‌شکل پيش‌رفته، امکان‌پذير نبوده است.

به‌فرض اگر موجودهای هوش‌مندی در کهکشان ما باشند، نزديک‌ترين ستاره به زمین 3/4 سال نوری از ما فاصله دارد. نور با سرعت سیصدهزار کيلومتر در ثانيه حرکت می‌کند؛ مثلاً جسمی از خورشيد، پس از هشت ‌دقيقه سفر که ۱۵۰ميليون کيلومتر است، به زمين می‌رسد. با اين وصف، نورِ نزديک‌ترين ستاره، چهار سال و چهار ماه وقت می‌خواهد تا به زمين برسد.

اگر فضاناوی را در نظر بگيريم که دارای بهترين تکنولوژی‌های کنونی باشد و حتی بهتر از آن، چهل‌هزار سال وقت می‌خواهد تا آن‌ها این سفر را انجام دهند و به زمین برسند. حتی برای تمدنی که بسيار پيش‌رفته‌تر از ما باشد، تأمين انرژی برای چنين سفری زياد آسان نخواهد بود و در واقع، بسيار سخت است؛ حتی اگر از انرژی هسته‌ای و از انرژی‌های نامتداول استفاده شود.

به‌فرض، چنين تمدنی به زمين رسيده باشد، پس بايد پايگاهی از آن‌ها را ببينيم، در کره‌ی زمين يا در ماه؛ زیرا آن‌ها نمی‌توانند هر روز بروند و برگردند. با پيش‌رفت‌هایی که تاکنون شده است، نه در کره‌ی زمين، نه در کره‌ی ماه و نه در مريخ، نشانی از پايگاه‌های موجودهای بسيار هوش‌مند، مشاهده نشده است.

ماهیت بشقاب‌پرنده

گزارش‌های مشاهده‌ی بشقاب‌پرنده را فقط افراد مطلع و آشنا می‌توانند بررسی کنند؛ زیرا بسیاری از کسانی که مدعی مشاهده‌ی بشقاب‌پرنده شدند، اشیا یا پدیده‌های شناخته شده را، بشقاب‌پرنده تلقی کردند. مشهورترین و آشناترین این اشیا یا پدیده‌ها عبارت‌اند از: موشک‌های پرتاب‌شده از هواپیما، ماهواره‌های برخاسته از زمین، شهاب، قطعه‌های شهاب‌سنگ خردشده که با انعکاس نور خورشید، روشن دیده می‌شوند، روشن‌شدن ابرهای ارتفاع پایین از نور خورشید، طبقه‌های موشک‌های حامل، نورهای به رنگ‌های مختلف، حاصل از سوختن ماهواره‌ها در جو، گلوله‌های منوّر نظامی، هواپیماهایی که فرودشان را علامت می‌دهند، بالون‌های آزمایش، کره‌های درخشان یا قرص‌های براق و روشنِ حاصل از انعکاس نورِ سطوح خارجی هواپیماهای مدرن، دنباله‌ی بخار هواپیماها، سطح بالون‌های آزمایشی و هر سطح صیقل‌داده‌شده، حشراتی که در ارتفاع‌های خیلی‌ بالا پرواز می‌کنند، پرندگان، هاله‌ی نورانی اطراف خطوط سیم‌های انتقال برقِ فشار قوی در اثر احاطه‌شدن با کریستال‌های یخ در زمستان، سیاره‌ها، ستاره‌های درخشان، نورافکن، اعلان‌های نورانی بدنه‌ی هواپیما، امواج انعکاس‌یافته‌ی رادارهای دوربُرد، روی صفحه‌ی رادار (در اثر تغییرهای محلی جو)، هواپیماهای بدون خلبان، سراب نوری جو، سراب الکترونیکی یونوسفری، کاغذ سفید سرگردان در هوا که در اثر تابش نور خورشید درخشان دیده می‌شود، حباب کف و غیره.

از میان اشیا و پدیده‌هایی که نام برده شد، هیچ شیئی به اندازه‌ی سیاره‌ی زهره، بشقاب‌پرنده گزارش نشده است. دلیل این است که ظهور، قطر زاویه‌ای، رنگ، قرمزشدگی تدریجی، تغییر ظاهری شکل و رنگ، هنگام مشاهده با دوربین‌های دوچشمی با تلسکوپ‌های کوچک، سبب غیرطبیعی جلوه‌دادن سیاره‌ی زهره می‌شود. از پدیده‌های جوّی دیگر که باعث ایجاد تصورهای خیالی می‌شوند، بادهای شدید و خشن هستند. فعالیت‌های غیرعادی خورشیدی و پدیده‌های مختلف جوّی در لایه‌های مختلف جو، شفق قطبی، گردبادهای کوچک و... را می‌توان نام برد. ملاحظه می‌شود که پدیده‌ها و اشیای گوناگونی را می‌توان بشقاب‌پرنده جلوه‌ داد. از میان آن‌ها، فقط تعداد کمی مربوط به بشقاب‌پرنده، به مفهوم واقعی است. دلیل گزارش‌های نامربوط به بشقتاب‌پرنده، بیش‌تر از عدم آشنایی مشاهده‌کنندگان با پدیده‌های طبیعی و عدم اطلاع آن‌ها از وجود اشیای موجود در فضا و جوّ زمین ناشی می‌شود.

برخی گزارش‌ها درباره‌ی اشیای پرنده‌ی ناشناخته

- در ۹ دسامبر ۱۹۶۵، بسیاری از مردم جسم عجیبی را دیدند که داخل جنگل‌های پنسیلوانیا سقوط کرد.

- صبح ۲۷ دسامبر ۱۹۸۰، دو تن از افراد نیروی هوایی انگلیس، جسم فلزیِ نورانی‌ای را در آسمان مشاهده کردند.

- بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ صدها نفر، وجود اجسام مثلثی‌شکلِ بزرگی را در آسمان بلژیک گزارش دادند.

- در ۵ ژانویه‌ی سال ۲۰۰۰، یک تاجر و چند مأمور پلیس، جسم بزرگ نورانی‌ای را در حال حرکت در آسمان دیدند.

- گروهی از افسران بازنشسته‌ی آمریکایی، بعد از سال‌ها مدعی شدند که اشیای پرنده‌ی ناشناس، بارها روی تأسیسات هسته‌ای آمریکا در سراسر این کشور پرواز کرده‌اند. آن‌ها هم‌چنین مدعی شدند این اشیای پرنده، سیستم موشکی پدافند هوایی این تأسیسات را از کار می‌انداختند.

- در سال ۱۳۸۳، گزارش‌هایی از مشاهده‌ی گوی‌های درخشان در آسمان بابل، مرزن‌آباد، مشکین‌شهر و بعد از آن در شهرهای دیگر ایران مخابره شد.

- در اول سپتامبر سال ۲۰۱۰، دولت چین اعلام کرد یک بشقاب‌پرنده، باعث لغو پروازهای فرودگاه شهر هانگجو- مرکز استان ججیانگ - در شرق چین شدند.

- در هفدهم آبان ۱۳۸۹، جسمی موشک‌مانند، در غرب آسمان لس‌آنجلس دیده شد. مسئولان نظامی و هوانوردی از این‌که این جسم چه بوده ‌است، اظهار بی‌اطلاعی کردند.

- در ۴ دسامبر ۲۰۱۲، نیروی دریایی ژاپن، تصویر سقوط یک بشقاب‌پرنده را در سواحل این کشور منتشر کرد.

منبع:

- Mystery 'missile' launch near L.A. no threat to national security, government officials say [Los Angeles Times].

فهرست عناوین
فونت درشتر
فونت ریزتر
نسخه متنی
نسخه چاپی
ارسال به دوستان